Gedichten

Gedichten hebben de kracht om persoonlijke ervaringen breder invoelbaar te maken. Zo kunnen gedichten die jaren geleden zijn geschreven in andere landen, toch voelen alsof je ze zelf op papier hebt gezet. Gedichten kunnen gevoelens of gedachtes verwoorden waar we met normale taal niet bijkomen, daarom zijn ze ook zo geschikt voor het uiten en begrijpen van rouw.

Hier hebben we gedichten verzameld die allemaal op hun eigen manier emoties vertalen die te maken hebben met rouw, verdriet en verlies. Sommige van de onderstaande dichters zijn bekende schrijvers, andere zijn amateurdichters en ook een paar plaatsen hun werk anoniem. Ze staan hier bij elkaar omdat ze allemaal unieke en kwetsbare gedichten hebben geschreven die je diep kunnen raken. 

Een deel van de onderstaande gedichten zijn vertaald uit het Engels door Rim Aarden. 

Ik ben bang
dat ik voor altijd van je zal houden
en dat we nooit meer
in dezelfde kamer zullen zijn.

Natuurlijk is de liefde er. Nog steeds, nog steeds, nog steeds.
Shannon Lee Barry
Iedereen van wie ik ooit heb gehouden, kent jouw naam.
Shannon Lee Barry


Martha Gellhorn

Maar je zult overleven,
alleen moet je jezelf niet haasten.
Rouwen, treuren, kost tijd,
het moet langzaam veranderen van turbulentie
naar rustig stromen.


Jamie Anderson

Rouw,
heb ik geleerd, is eigenlijk gewoon liefde.
Het is alle liefde die je wilt geven, maar niet kunt.
Al die onbestede liefde verzamelt zich
in de hoeken van je ogen,
de brok in je keel,
en in dat holle deel van je borst.
Rouw is gewoon liefde zonder plek om heen te gaan.

Bij rouw zijn we misschien bang om ons beter te voelen, omdat we denken dat dit betekent dat we verder weg gaan van de persoon die we verloren hebben.
@griefuncovered
Dat iemand het goed draagt, wil niet zeggen dat het niet zwaar is.
Anoniem
Ik besta ergens tussen de pijn van je dood en de vreugde van je leven
@spokengrief

Toon Hermans

Als de stilte komt

 

Nu ’t rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er ‘n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan. 

@glitterandgrief

De wereld kan zo luid en chaotisch aanvoelen,
en dan stopt mijn hoofd en wordt het stil.
Ik herinner het mij.
Je bent echt weg.

En ergens wens ik nog steeds dat je terug zal komen.

Laten we proberen elkaar geen pijn te doen want verdriet doet met mij hetzelfde als dat het met jou doet.
Shreya Maurya

Idhuna Tadess

Hoe het met je gaat

Soms is het stil
Tijdens het huilen
Op de tast naar
Het wezenlijke

Huil ik omdat
Ik hier alleen zit
En jij alleen daarboven
De splitsing van onze tijd
Vertrouwen heeft me voorgelogen

Huil ik omdat
Na alles afgewogen
De waarheid verbogen
Toch de kwaadheid achterblijft

Huil ik omdat
Van alle onzekerheid
Er één gedachte is
Die me niet meer verlaat
Het idee dat ik je
Niet meer vragen kan
Hoe het met je gaat

John Mark Green

Hoe gaan we verder
nadat het ondenkbare gebeurt?
Hoe kunnen we de last van het weten dragen dat
de wereld wreed en gevaarlijk kan zijn,
de toekomst zo onvoorspelbaar?
Hoe rouwen we met lege armen
en een hoofd vol galmende herinneringen?

We zijn sterker dan we weten,
en dit is hoe we het laten zien:
Elkaar vasthouden,
troost geven temidden van pijn.
Heviger liefhebben,
met onze acties en de dingen die we zeggen.
De wereld net een beetje beter maken,
elke dag.

Nooit het leven als vanzelfsprekend beschouwen
wetende dat het kan worden weggerukt.

Deze wereld kan diepe duisternis brengen,
maar wij zijn de dragers van licht.
We zullen samen onze vlammen verenigen,
en schijnen in de zwartste nachten.

Ik zou de rest van mijn leven met jou gaan doorbrengen. En toen realiseerde ik me ... je hebt de rest van jouw leven met mij doorgebracht
@soulsurvivingsibling
Al mijn verdriet zegt hetzelfde: zo hoort het niet te zijn. En de wereld lacht, houdt mijn hoop bij de keel, en zegt: maar zo is het.
Fortesa Latifi​

Sarah Noffke

Niemand heeft me ooit verteld hoe verdriet je hart traumatiseert, waardoor je denkt dat het nooit meer precies hetzelfde zal kloppen. Niemand heeft me ooit verteld hoe verdriet voelt als een natte sok in mijn mond. Eentje waar ik doorheen moet ademen, denkend dat ik bij elke ademhaling tekortkom en stik.

Cécile de Somer

Het klopt als ze zeggen
dat geluk verdubbelt als je het deelt.
Ik wil er nu aan toevoegen
dat verdriet verzacht
als je er erover spreekt.

@rouwigschrijft

Wat is er zo voltooid
aan onze verleden tijd
Ze voelt zo onafgemaakt
en als een eeuwigheid

Kom terug. Zelfs als een schaduw, zelfs als een droom.
Euripides

Mary Oliver

Die tijd
dat ik dacht 
niet dichter bij rouw
te kunnen komen
zonder dood te gaan

Toch ging ik dichterbij,
en ik ging niet dood.

René Alberts

Hemelvaart

afscheid nemen gaat
met zachte vingers

ze wassen heel
voorzichtig alle plooien
pakken schone kleren
uit de kast

het haar wordt
mooi gekamd
sieraden omgedaan
het kraagje ook
nog recht gelegd

afscheid nemen gaat
met zachte vingers

haar ogen
zijn al dicht
haar handen liggen
op de dekens

nog heel even
kijken en dan
een laatste kus
met lieve woorden
voordat de deur
dichtgaat

E.H.

Ik heb je te lang gemist,
op te veel manieren,
waardoor het gewoon een ander deel van mij werd;
dieper in mijn hart gegrift met het verstrijken van de tijd.

Ik zou wakker worden,
uitrekken,
ademen,
en jou missen.

Ze zeiden dat ik het moest laten gaan,
jou moest laten gaan,
en ik zou zeggen:
Je kunt niet zomaar je hart laten stoppen met kloppen,
het maakt niet uit hoe lang je je adem inhoudt,
je kunt het niet voor altijd vasthouden,
en dat ik alleen kon stoppen je te missen
als ik helemaal mezelf niet meer zou zijn.

We laten rouw niet achter ons. We bewegen samen met rouw vooruit.
Nora Mcinerny

Anne-Marije Maris

Laat maar los
Laat maar gaan
Je zal vanzelf wel voelen
Wat er dan nog blijft bestaan

Ria Schut-Diks 

Denk aan mij terug
maar niet in de dagen van pijn en verdriet
Denk aan mij terug in de stralende zon
hoe ik was toen ik alles nog kon

Blake Auden

Ik sluit mijn ogen
om te doen alsof
je naast me bent,
en sommige dagen
kan ik mezelf er niet toe zetten
om ze open te doen.

Rouw voelt als: Ik mis je een beetje te veel, een beetje te vaak & een beetje meer.
@ashoulder2leanon
Dit is wat ik bedoel. Dat misschien de prijs van liefde de rouw is die erop volgt.
@Beewritespoetry

M. Vasalis

Sotto Voce

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet. 
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.

Verdriet kan een last zijn, maar ook een houvast. Je raakt gewend aan het gewicht, de manier hoe het je in balans houdt.
Sarah Dessen

Nadat je wegging,
klopte er helemaal
niets meer: het voelde alsof
de wereld verging,
maar toch bleef de zon opkomen
dag na dag.

Er zijn dagen dat je afwezigheid de luidste stilte is die ik ooit heb gehoord
Dr Joanne Cacciatore

Toon Hermans

n’ Beetje

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe een beetje

en alle beetjes die je stierf,
’t is vreemd, maar die vergeet je,
het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zegt ik ben wat moe,
maar op een keer dan ben je aan
je laatste beetje toe.
Wat zou het mooi zijn als de hemel bezoekuren had.
Dan kroop ik heel even naar boven en zocht ik je op.

Mary Oliver

In de Zwartwater bossen

Om in deze wereld te leven
moet je in staat zijn
om drie dingen te doen:
liefhebben wat sterfelijk is;
het vast te houden
tegen je botten wetende dat
je eigen leven ervan af hangt;
en als het tijd is om het los te laten,
om het los te laten.

Ik begrijp je verdriet; zelfs de tijd geneest dit soort pijn niet altijd.
Frédéric Chopin

Rumi

Het raam

Je lichaam is weg van mij
maar er staat een raam open
van mijn hart naar het jouwe.
Vanuit dit raam, zoals de maan
blijf ik in het geheim nieuws sturen.

Mark Lennon

Ik ben niet moedig.
Ik ben niet sterk.
Ik had geen keuze,
behalve door te gaan.

Je was een rots in de branding
en koerste recht door zee
Je trotseerde storm en golven
alleen… je had de wind niet mee

Sommige ochtenden
voordat ik helemaal wakker ben
vergeet ik dat je weg bent
en dan herinner ik me
alles
weer
opnieuw

Misschien is het grootste verdriet, tenslotte, om op aarde achter te blijven als een ander er niet meer is.
Madeline Miller
Niemand heeft me ooit verteld dat rouw zo erg voelt als angst
C.S. Lewis

John O’Donohue

Voor rouw

Als je iemand verliest van wie je houdt,
wordt je leven vreemd
De grond onder je wordt kwetsbaar,
je gedachten maken je ogen onzeker;
En een dode echo sleept je stem naar beneden
Waar woorden geen vertrouwen hebben
Je hart is zwaar geworden door verlies;
En hoewel dit verlies ook anderen heeft gekwetst, 
weet niemand wat er van je is afgenomen
Wanneer de stilte van afwezigheid dieper wordt.

Flikkeringen van schuldgevoel wekken spijt op
Voor alles onuitgesproken of ongedaan gelaten

Er zijn dagen dat je gelukkig wakker wordt;
Weer in de volheid van het leven,
Tot het moment breekt
En je wordt teruggeworpen
Op de zwarte vloed van verlies.
Dagen waarop je je hart terug hebt
Je bent in staat om goed te functioneren
Tot midden in het werk of de ontmoeting,
Plots zonder waarschuwing,
wordt je overvallen door rouw.

Het wordt moeilijk om jezelf te vertrouwen.
Het enige waar je nu op kunt vertrouwen, is dat
Verdriet aan zichzelf trouw zal blijven.
Beter dan jij, kent het zijn weg
En zal het juiste moment vinden
Om te trekken en trekken aan het touw van rouw
Tot die kronkelende heuvel van tranen
Is teruggebracht tot zijn laatste druppel.

Geleidelijk leer je kennis maken
Met de onzichtbare vorm van uw overledene;
En als het werk van verdriet is gedaan,
De wond van verlies zal genezen
En je zult het hebben geleerd
Om je ogen te spenen
Vanuit dat gat in de lucht
En in staat zijn om de haard binnen te gaan
In je ziel waar je geliefde was
Heeft op uw terugkeer gewacht
Altijd.

Geleidelijk leer je kennis maken
Met de onzichtbare vorm van jouw overledene;
En als het werk van rouw is gedaan,
Zal de wond van verlies genezen
En je zult hebben geleerd
Om je ogen te ontwennen
Van dat gat in de lucht
En in staat zijn de haard te betreden
In je ziel waar je geliefde 
Op uw terugkeer heeft gewacht
Deze hele tijd.

René Alberts

En toen ging het licht uit

eens zei jij mij
alles heeft een prijs
dus blijf eens staan
en lach

nu blijf ik staan
en kan niet lachen
want het leek
zo goed te gaan
maar toen kwam de klap

het is raar
het is onwerkelijk
ik wil het niet geloven
maar ik moet

de prijs is hoog
mijn lach is wrang
ik blijf niet zomaar staan
het is alsof mijn voeten
vastgenageld zijn

ondertussen stijgt
jouw ziel op
naar de hemel
waarvan ik niet eens
zeker weet of die bestaat

als dat wel zo is
dan ligt daar ongetwijfeld
een helder oordeel
voor jou klaar

dan hoop ik dat
jij naar beneden kijkt
en dat waar wij
in vertwijfeling zijn
jij het toch begrijpt

jij bent uit de tijd gestapt
de prijs is te hoog
in mijn herinnering
blijft jouw lach