Gedichten

Hier hebben we gedichten verzameld die allemaal op hun eigen manier emoties vertalen die te maken hebben met rouw, verdriet en verlies. Gedichten kunnen soms gevoelens of gedachtes verwoorden waar we met normale taal niet bijkomen. Daarom zijn ze ook zo geschikt voor het uiten en begrijpen van rouw.

Een deel van de onderstaande gedichten zijn vertaald uit het Engels zodat de gedichten voor iedereen op dit netwerk te begrijpen zijn. Sommige dichters zijn bekende schrijvers, andere amateurdichters en ook een paar plaatsen hun werk anoniem. Ze staan hier bij elkaar omdat ze allemaal unieke en kwetsbare gedichten hebben geschreven die je diep kunnen raken.

Jamie Anderson

Rouw,
heb ik geleerd, is eigenlijk gewoon liefde.
Het is alle liefde die je wilt geven, maar niet kunt.
Al die onbestede liefde verzamelt zich
in de hoeken van je ogen,
de brok in je keel,
en in dat holle deel van je borst.
Rouw is gewoon liefde zonder plek om heen te gaan.

Idhuna Tadess

Hoe het met je gaat 

Soms is het stil 
Tijdens het huilen 
Op de tast naar 
Het wezenlijke 

Huil ik omdat 
Ik hier alleen zit 
En jij alleen daarboven 
De splitsing van onze tijd 
Vertrouwen heeft me voorgelogen 

Huil ik omdat 
Na alles afgewogen 
De waarheid verbogen 
Toch de kwaadheid achterblijft 

Huil ik omdat 
Van alle onzekerheid 
Er één gedachte is 
Die me niet meer verlaat 
Het idee dat ik je 
Niet meer vragen kan 
Hoe het met je gaat

Al mijn verdriet zegt hetzelfde: zo hoort het niet te zijn. En de wereld lacht, houdt mijn hoop bij de keel, en zegt: maar zo is het.

– Fortesa Latifi

Anoniem

Nadat je wegging,
klopte er helemaal
niets meer: het voelde alsof
de wereld verging,
maar toch bleef de zon opkomen
dag na dag.

M. Vasalis

Sotto Voce 

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet. 
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.

Laten we proberen elkaar geen pijn te doen

want verdriet doet met mij hetzelfde

als dat het met jou doet.

– Shreya Maurya

E.H.

Ik heb je te lang gemist,
op te veel manieren,
waardoor het gewoon een ander deel van mij werd;
dieper in mijn hart gegrift met het verstrijken van de tijd.

Ik zou wakker worden,
uitrekken,
ademen,
en jou missen.

Ze zeiden dat ik het moest laten gaan,
jou moest laten gaan,
en ik zou zeggen:
Je kunt niet zomaar je hart laten stoppen met kloppen,
het maakt niet uit hoe lang je je adem inhoudt,
je kunt het niet voor altijd vasthouden,
en dat ik alleen kon stoppen je te missen
als ik helemaal mezelf niet meer zou zijn.

Mary Oliver

In de Zwartwater Bossen

Om in deze wereld te leven
moet je in staat zijn
om drie dingen te doen:
liefhebben wat sterfelijk is;
het vast te houden
tegen je botten wetende dat
je eigen leven ervan af hangt;
en als het tijd is om het los te laten,
om het los te laten.

We laten rouw niet achter ons.

We bewegen samen met rouw vooruit.

– Nora Mcinerny

Mary Oliver

Die tijd
dat ik dacht 
niet dichter bij rouw
te kunnen komen
zonder dood te gaan

Toch ging ik dichterbij,
en ik ging niet dood.

Toon Hermans

n’ Beetje 

Sterven doe je niet ineens, 
maar af en toe een beetje  
en alle beetjes die je stierf, 
’t is vreemd, maar die vergeet je,
het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zegt ik ben wat moe,
maar op een keer dan ben je aan
je laatste beetje toe.

Wat zou het mooi zijn als de hemel bezoekuren had.

Dan kroop ik heel even naar boven en zocht ik je op.

Toon Hermans

Als de stilte komt

Nu ’t rouwrumoer rondom jou is verstomd, 
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er ‘n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten. 
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw: het is voorbij. 
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan. 
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan. 

Anoniem

Je was een rots in de branding
en koerste recht door zee
Je trotseerde storm en golven
alleen… je had de wind niet mee

Misschien is het grootste verdriet, tenslotte, om op aarde achter te blijven als een ander er niet meer is.

– Madeline Miller

Blake Auden

Ik sluit mijn ogen
om te doen alsof
je naast me bent,
en sommige dagen
kan ik mezelf er niet toe zetten
om ze open te doen.

John O’Donohue

Voor rouw

Als je iemand verliest van wie je houdt,
wordt je leven vreemd
De grond onder je wordt kwetsbaar,
je gedachten maken je ogen onzeker;
En een dode echo sleept je stem naar beneden
Waar woorden geen vertrouwen hebben
Je hart is zwaar geworden door verlies;
En hoewel dit verlies ook anderen heeft gekwetst, 
weet niemand wat er van je is afgenomen
Wanneer de stilte van afwezigheid dieper wordt.

Flikkeringen van schuldgevoel wekken spijt op
Voor alles onuitgesproken of ongedaan gelaten

Er zijn dagen dat je gelukkig wakker wordt;
Weer in de volheid van het leven,
Tot het moment breekt
En je wordt teruggeworpen
Op de zwarte vloed van verlies.
Dagen waarop je je hart terug hebt
Je bent in staat om goed te functioneren
Tot midden in het werk of de ontmoeting,
Plots zonder waarschuwing,
wordt je overvallen door rouw.

Het wordt moeilijk om jezelf te vertrouwen.
Het enige waar je nu op kunt vertrouwen, is dat
Verdriet aan zichzelf trouw zal blijven.
Beter dan jij, kent het zijn weg
En zal het juiste moment vinden
Om te trekken en trekken aan het touw van rouw
Tot die kronkelende heuvel van tranen
Is teruggebracht tot zijn laatste druppel.

Geleidelijk leer je kennis maken
Met de onzichtbare vorm van uw overledene;
En als het werk van verdriet is gedaan,
De wond van verlies zal genezen
En je zult het hebben geleerd
Om je ogen te spenen
Vanuit dat gat in de lucht
En in staat zijn om de haard binnen te gaan
In je ziel waar je geliefde was
Heeft op uw terugkeer gewacht
Altijd.

Geleidelijk leer je kennis maken
Met de onzichtbare vorm van jouw overledene;
En als het werk van rouw is gedaan,
Zal de wond van verlies genezen
En je zult hebben geleerd
Om je ogen te ontwennen
Van dat gat in de lucht
En in staat zijn de haard te betreden
In je ziel waar je geliefde 
Op uw terugkeer heeft gewacht
Deze hele tijd.

Dit is wat ik bedoel. Dat misschien de prijs van liefde de rouw is die erop volgt.

– @Beewritespoetry


John Mark Green

Hoe gaan we verder
nadat het ondenkbare gebeurt?
Hoe kunnen we de last van het weten dragen dat
de wereld wreed en gevaarlijk kan zijn,
de toekomst zo onvoorspelbaar?
Hoe rouwen we met lege armen
en een hoofd vol galmende herinneringen?

We zijn sterker dan we weten,
en dit is hoe we het laten zien:
Elkaar vasthouden,
troost geven temidden van pijn.
Heviger liefhebben,
met onze acties en de dingen die we zeggen.
De wereld net een beetje beter maken,
elke dag.
Nooit het leven als vanzelfsprekend beschouwen
wetende dat het kan worden weggerukt.

Deze wereld kan diepe duisternis brengen,
maar wij zijn de dragers van licht.
We zullen samen onze vlammen verenigen,
en schijnen in de zwartste nachten.

Anoniem

Sommige ochtenden
voordat ik helemaal wakker ben
vergeet ik dat je weg bent
en dan herinner ik me
alles
weer
opnieuw

Ik begrijp je verdriet; zelfs de tijd geneest dit soort pijn niet altijd.

– Frédéric Chopin